Het blijft opvallend hoe vaak sommige mannen een vertekend beeld hebben van de dagelijkse realiteit van vrouwen. Uitspraken als “maar niemand van mijn vrienden zou zoiets ooit doen” of Bart Schols’ opmerking dat zijn vriendinnen zich niet onveilig voelen, staan haaks op wat cijfers, onderzoeken én ervaringen van vrouwen laten zien. Elke acht dagen wordt er in Nederland een vrouw vermoord, 2 op de 5 vrouwen heeft te maken gehad met seksueel geweld, 83% van meisjes en jonge vrouwen is slachtoffer geweest van ongewenst seksueel gedrag in de openbare ruimte en voor 63% beperken die ervaringen hun bewegingsvrijheid. Zoals Soundos terecht opmerkte: “We hebben het over cijfers en statistieken” en toch lijkt dat niet genoeg.
Hoe kan het dat een vrouw in 2026 op nationale televisie nog steeds moet uitleggen dat vrouwen wél risico lopen, wél grensoverschrijdend gedrag meemaken en wél alert moeten zijn? De vermoeidheid, van: ‘moet ik dit echt nog steeds herhalen?’, was voelbaar. En ironisch genoeg kreeg niet enkel de host kritiek, maar ook vaak de vrouw die de feiten benoemde. Een deel van de backlash richtte zich op haar toon, haar felheid en haar “aanwezigheid”.
Een aantal jaar geleden liep ik ’s avonds naar vrienden toe. Ze woonden drie straten van mij verwijderd. Ik had dat stuk al heel vaak alleen gelopen. Altijd al op mijn hoede, want er zijn veel steegjes en nisjes op de route. Met versnelde pas liep ik daar altijd heen, midden over de straat en met sleutels tussen mijn knokkels. Er was op deze route nog nooit wat voorgevallen, maar dat geeft geen garantie voor de toekomst. En dat bleek. Op één avond liep ik weer dezelfde route als altijd. Na een tijdje merkte ik dat er een man achter mij liep, niet gek op dat tijdstip, maar het gaf mij geen prettig gevoel. Ik versnelde mijn pas en ik merkte dat hij dat ook deed. Ik zette het op een rennen en hij volgde. Nu wist ik dat het mis was. Gelukkig wist ik dat ik niet ver hoefde totdat ik bij mijn vrienden zou zijn. Eenmaal bij de voordeur aangekomen, durfde ik om te kijken en zag ik hem van achter een muurtje naar mij kijken. Die route heb ik nooit meer alleen gelopen.
Ik kan me nog herinneren dat Soundos meedeed aan Expeditie Robinson in 2017. Ze kreeg toen heel veel commentaar op hoe ze zich gedroeg. Mensen vonden haar irritant, te aanwezig, een stoorzender. Door de manier waarop ze in de media werd weggezet toentertijd, voelde ik in mijn omgeving dat ze niet serieus werd genomen. Ditzelfde kan ook opgemerkt worden na haar gesprek met Bart Schols. Een vrouw met een mening wordt neergezet als een overdreven aanwezig persoon en daarom wordt ze niet serieus genomen. Terwijl wat ze zegt klopt en allesbehalve irrelevant is. Niet de man die haar onderbreekt of relativeert krijgt kritiek, maar de vrouw die haar stem verheft.
Misschien hebben we meer zogenaamde irritante, aanwezige stoorzenders van vrouwen nodig in deze wereld. Misschien hebben we meer vrouwen nodig die weigeren zich klein te maken, die luid zijn, die confronteren, die niet wachten tot mannen “het begrijpen”. Niet omdat vrouwen dat zo graag willen, maar omdat het nog steeds noodzakelijk is. Zoals Sophie Straat zingt; “mannen, word eens bewust!”.
Lisa van Boekel, masterstudent Gender Studies aan de Universiteit Utrecht met een achtergrond in Liberal Arts and Sciences, Social Justice, Rechtsgeleerdheid en ervaring met onderzoek naar straatintimidatie bij de gemeente Tilburg, schreef een gastblog voor Fairspace.
Ook een aanwezige stoorzender zijn? Stuur een korte pitch voor een gastblog naar tessel@fairspace.co.
